czyli notatki z wykładu dla studentów   „Takie będą Rzeczypospolite, jakie ich młodzieży chowanie.” Ten znany cytat pochodzący  z aktu fundacyjnego Akademii Zamojskiej (1600 r.) , następnie sparafrazowany przez Stanisława Staszica w Uwagach nad życiem Jana Zamoyskiego (1787 r.) i często mylnie przypisywany Andrzejowi Fryczowi Modrzewskiemu, pomimo upływu lat nic nie stracił na swojej aktualności. Szczególnie w kontekście tradycji patriotycznych w wychowaniu i szeroko pojętej edukacji, także poprzez sztukę. A teraz skutecznie rugowanych przez lewicujące ministerki z programów szkolnych za politycznym przyzwoleniem „brukselczyków” tymczasowo rządzących Polską w myśl hasła znanego orkiestranta „Róbta co chceta”. I czas najwyższy zakrzyknąć za sp. Prymasem Wyszyńskim

Wczoraj, w piątek 8 listopada 2024, w 1 rocznicę śmierci Stanisławy Wiatr-Partyka (pisaliśmy o tym obszernie) – legendy tarnowskich środowisk niepodległościowych, sybiraczki, działaczki społecznej i pedagoga, w budynku XVI LO (dawniej II LO) gdzie przez wiele lat uczyła i wychowywała młodzież, z inicjatywy Ryszarda Żądło, radnego tarnowskiej Rady Miejskiej została odsłonięta i poświęcona przez Rektora Seminarium Duchownego w Tarnowie księdza dr Jacka Soprycha tablica pamiątkowa.   Wcześniej, w Bazylice Katedralnej odprawiona została rocznicowa msza, a później, o godz.14 w auli Wyższego Seminarium Duchownego dano spektakl teatralny pt. „Zapomniana melodia” utkany z jej wierszy i wspomnień, monodram w wykonaniu Julii Sikory

czyli FESTIWAL CONRADA ANTE PORTAS   W dniach 21–27 października pisarki i pisarze z całego świata spotkają się z publicznością na 16. Międzynarodowym Festiwalu Literatury im. Josepha Conrada w Krakowie – informuje nasza krakowska korespondentka Katarzyna Cetera. Tegoroczna edycja festiwalu ma nas skłonić do dyskusji o tym, czym jest autentyczność i w jakiej literaturze możemy ją znaleźć, ideą przewodnią wydarzenia jest bowiem autentyczność. Niektórzy próbują ją fabrykować, najczęściej jednak bez skutku. Autentyczność to dobro rzadkie, ale też najbardziej pożądane. Być może nie potrafimy jej precyzyjnie zdefiniować, za to czasem da się ją uchwycić w locie. Tej jesieni poszukamy autentyczności nie

W niedzielę, 20 października 2024 roku, o godzinie 11:00, Sala Lustrzana w Tarnowie stała się miejscem niezwykłego spotkania z literaturą i historią przyjaźni dwóch wybitnych polskich poetów – Wisławy Szymborskiej i Zbigniewa Herberta. Dzieliły ich kwestie ideologiczne – ona kierowała się lewicowymi poglądami, on uchodził za konserwatystę o sympatiach prawicowych – ale łączyła wzajemna fascynacja i bliska relacja, która utrwalona została w listach opublikowanych w tomie pt. „Jacyś złośliwi bogowie zakpili z nas okrutnie. Korespondencja z lat 1955-1996″. To na kanwie tego unikalnego zbioru powstał pięknie utkany ze słów serdecznych spektakl zatytułowany „Historia pewnej znajomości”. Pozwala on zgłębić ich długoletnią

To tytuł ważnego tomiku wierszy Leszka Szarugi – wybitnego poety i pisarza, eseisty i tłumacza, wykładowcy i krytyka, który odszedł właśnie na niebiańskie spotkanie autorskie i chociaż od dziś fizycznie już go nie ma (zmarł w wieku 78 lat), na zawsze pozostanie… również w pamięci zespołu Teatru Nie Teraz. Wydany w podziemiu w latach 80-tych tam poezji Szarugi pt. „Między wierszami wierszy” stał się inspiracją przedstawienia TNT powstałego w roku 1983, a którego właściwa premiera (w obecności Leszka) odbyła się w styczniu roku 1984 w piwnicznej Galerii Muzeum Okręgowego w Tarnowie. Co to był za czas, co to był za

czyli ŹRÓDŁO WCIĄŻ BIJE   W ubiegły piątek poznaliśmy zwycięzców ósmej już edycji Małopolskiej Nagrody Poetyckiej ŹRÓDŁO – relacjonuje nasza krakowska korespondentka Katarzyna Cetera, konkursu poetyckiego skierowanego do wszystkich pełnoletnich Polaków. Na finałową galę do Centrum Sztuki Mościce przybyli wyróżnieni i nagrodzeni dorośli poeci, a także laureaci konkursu MAŁE ŹRÓDŁO. Podczas uroczystej gali usłyszeliśmy wyróżnione i nagrodzone utwory, a dopełnieniem i podsumowaniem tej poetyckiej był koncert grupy Pod Strzechą, który w repertuarze ma od lat poezję śpiewaną. Korzenie muzyki uprawianej przez ten zespół sięgają piosenki turystycznej, studenckiej, harcerskiej, poetyckiej, autorskiej a wyjątkowy klimat recitalu tworzyły wokale o ciekawej, ciepłej barwie

Tak, o czym wie nie wielu, nazywano wybitną poetkę i mistyczkę czasów saskich – Elżbietę Drużbacką. A jeszcze mniej zwykłych zjadaczy chleba i literatury (ci ostatni zdają się być gatunkiem wymierającym, niestety!), kojarzy tę niesłusznie zapomnianą a związaną z Tarnowem poetessę, jak nazywał ją biskup i poeta Ignacy Krasicki, o której obecnie przypomina jeno skromna uliczka poniżej popularnego Burku. Na szczęście są jeszcze ludzie rozkochani w historii i literaturze, którzy wzorem niedościgłego tarnowskiego dziejopisa Antoniego Sypka, przywracają pamięć o programowo rugowanych z podręczników historii i języka polskiego luminarzach naszych małych ojczyzn. A takim niewątpliwie jest Mateusz Kołodziej absolwent dzisiejszej Akademii

…idź wyprostowany wśród tych co na kolanach, wśród odwróconych plecami i obalonych w proch, ocalałeś nie po to aby żyć […] Bądź wierny. Idź. (Zbigniew Herbert, Pan Cogito)   Dokładnie 100 lat temu, 29 października 1924 r. we Lwowie, urodził się Książę Poetów trudnej Polski – Zbigniew Herbert (zmarł 28 lipca 1998 roku w Warszawie), jeden z najwybitniejszych polskich poetów, eseista, dramaturg, krytyk sztuki i podróżnik, półkrwi Ormianina, karmiciel wszy… (W czasie okupacji utrzymywał się jako karmiciel wszy w instytucie prof. Weigla we Lwowie produkującym szczepionki przeciw tyfusowi, co chroniło go m.in. przed hitlerowskimi represjami).   W chwili śmierci miał

czyli ŻAK TERAZ #12 – Jęczmyk odnajduje Pana Boga   W Ośrodku Praktyk Artystycznych Teatru Nie Teraz jest taki kawałek ściany, na którym zawiesiliśmy wizerunki osób, z którymi przyszło nam się spotkać, a które uważamy za Mistrzów tego, co i jak poprzez sztukę teatru robimy od ponad czterdziestu lat. Są tam osoby żyjące, ale również zmarłe. Każda z nich zasługuje na odrębną opowieść, ale dzisiaj, w pierwszą rocznicę śmierci Lecha Jęczmyka (1936-2023), chciałbym przywołać właśnie jego postać.   Zabierając się do tego tekstu, postanowiłem nie ulec pokusie pisania o kimś przywołując jego medale i osiągnięcia. Bo tak jak woda nie