czyli ostatnie pożegnanie.   Dziś, w poniedziałek 26 stycznia 2026, na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie złożono do rodzinnego grobowca urnę z prochami Ireneusza Pastuszaka, wybitnego tarnowskiego aktora i, o czym mało kto wie, ciekawego poety. Artystę pożegnała rodzina, znajomi, przyjaciele z Krakowa, Rzeszowa i Tarnowa oraz koledzy z tarnowskiego Teatru im. Ludwika Solskiego, gdzie przez ostatnie lata pracował i gdzie w ubiegłym roku świętował 45-lecie swojej pracy na scenie! Obszerny tekst poświęcony barwnej postaci śp. Ireneusza prezentowaliśmy tuż po jego śmierci, która miała miejsce 27 grudnia ubiegłego roku podczas urlopu spędzanego w Maroko… Teraz prezentujemy kilka jego oryginalnych wierszy, jakie

  czyli Chwała Zwyciężonym!   Było największe i najdłuższe ze wszystkich. Właśnie mija 163 rocznica Powstania Styczniowego, nad którym z nie do końca jasnych powodów od jakiegoś czasu zapadło dziwne milczenie. Także w naszym galicyjskim miasteczku, które zapisało piękną kartę w jego historii. Powstanie Styczniowe rozpoczęło się 22 stycznia 1863 roku ogłoszeniem się przez Centralny Komitet Narodowy Tymczasowym Rządem Narodowym. Sześć tysięcy powstańców zaatakowało rosyjskie garnizony w Królestwie Polskim. Stoczono ponad 1200 bitew. Powstanie rozszerzyło się poza terytorium Królestwa na obszar Litwy i Ukrainy. Stąd na pieczęci Rządu Tymczasowego umieszczone zostały: Orzeł w koronie, św. Michał Archanioł (patron Rusi) oraz

Mądrzy ludzie debatują o lewackiej dekonstrukcji rodziny. Dla tych, których to bezpośrednio dotyczy (dla rodzin), nie jest to już takie oczywiste, bo w odwiecznej wojnie zła z dobrem wróg człowieka skutecznie stosuje metodę „gotowania żaby”. W efekcie rodziny w Polsce są już dzisiaj statystyczną mniejszością, a rodziny sakramentalne to wręcz zjawisko rezerwatowe. Przy tym gdzieś nam wszystkim umyka, że prawdziwa rodzina, to nie tylko rodzice oraz dzieci, ale również i koniecznie dziadkowie. Tymczasem dziadków ukradziono. Nic dziwnego, bo kiedy marksiści z rodziny robią patchwork – postmodernistyczny koktajl materializmu, seksu i bezwzględnej walki egoizmów, to i dziadkowie nie mogli się ostać.

czyli „Opałkowo” W nawale, by nie rzec zamieci, styczniowych rocznic obchodzonych w naszym galicyjskim miasteczku jakby nieco zapomniano o młodszej siostrze Tarnowa czyli Mościcach, zwanych też Azotami. A asumpt do świętowania jest dubeltowy. Otóż wczoraj, w niedzielę 18 stycznia, minęła 96 rocznica otwarcia w 1930 roku Zakładów Azotowych w Tarnowie-Azotach – wtedy i obecnie jednego z największych zakładów chemicznych w Polsce i Europie. To również dobra okazja aby przypomnieć postać jednego z najwybitniejszych, poza oczywiście Eugeniuszem Kwiatkowskim, dyrektora tej fabryki Stanisława Opałki, którego 33. rocznica śmierci przypada w tym roku.”Opałkowo”, bo tak niegdyś nazywano Mościce, to także część mojej rodzinnej

czyli Powstanie i urodziny.   Tak naprawdę, Powstanie Styczniowe, którego 188 rocznicę obchodzić będziemy za kilka dni (poświęcimy temu osobny tekst), rozpoczęło się w nocy z 14/15 stycznia 1863 roku od branki, czyli przymusowego poboru do armii carskiej, chociaż oficjalnie wybuchło 22 stycznia… Tak się złożyło, że dzień później 16 stycznia jeno 1826 roku, urodził się jego przywódca – dyktator Romuald Traugutt. Obie te daty są symbolem patriotyzmu i niezłomności na trwale wpisanym w historię Polski. To szczególnie ważne dzisiaj, kiedy prawda systemowo rugowana jest z programów szkolnych, a polski orzeł znowu w klatce… tym razem w brukselskiej!   Przypomnijmy:

czyli zapomniane urodziny i pobyt Wyspiańskiego w Tarnowie.   Dzisiaj, we czwartek 15 stycznia 2026 roku, mija 156. rocznica urodzin Stanisława Wyspiańskiego (1868-1907), wybitnego artysty młodopolski, dramatopisarza, poety, malarza, projektanta. Mało kto wie, że w życiu autora kultowego „Wesela” jest epizod tarnowski. W roku 1889, blisko 136 lat temu, dwudziestoletni wówczas Wyspiański, na drugim roku krakowskiej Szkoły Sztuk Pięknych, otrzymał stypendium na kształcenie poza granicami kraju i jednocześnie Jan Matejko zaangażował go do pracy przy tworzeniu polichromii kościoła Mariackiego w Krakowie. W tym też czasie odbywał podróż – wycieczkę naukową po Małopolsce w towarzystwie Józefa Mehoffera. Artyści rozdzielili się na

czyli Kto i ile zarabia w teatrze?   „Mamy tyle, ile sobie wyszarpiemy” mówią w prywatnych rozmowach twórcy i pożar w burdelu trwa. Podane poniżej szczegóły dotyczą głównie renomowanych, największych scen i nazwisk. Ciekawe, jak jest w teatrach samorządowych na tzw. prowincji np. w naszym teatrze im. Ludwika Solskiego, gdzie na etatach pracuje ledwie kilkanaście osób i kilkadziesiąt na ruchomych umowach, głównie aktorów, reżyserów, scenografów itp. A był czas, i to całkiem niedawno, kiedy zdawało się, że wynagrodzenia artystów będą coraz bardziej transparentne. Ale to już przeszłość…   W Polsce zawód aktora wykonuje około 5 tysięcy osób, z czego około

czyli STYCZNIOWE WARSZTATY W SIECI.   Forum Festiwali FEST FORUM – informuje nasza krakowska korespondentka Katarzyna Cetera, organizowane przez Krakowskie Biuro Festiwalowe we współpracy z partnerami z całej Polski, powraca w styczniu 2026 w formule otwartych spotkań online. Inicjatywa, która integruje środowisko festiwalowe, ponownie stworzy przestrzeń wymiany doświadczeń, refleksji nad wyzwaniami branży oraz rozwijania kompetencji kluczowych dla zrównoważonego funkcjonowania wydarzeń kulturalnych. Już dziś możecie dołączyć do darmowej odsłony tego wydarzenia online i zdobyć nowe kompetencje festiwalowe!   FEST FORUM powstało z potrzeby budowania wspólnoty organizatorów festiwali w Polsce. Celem projektu jest wzmacnianie współpracy, wypracowywanie dobrych praktyk oraz przygotowywanie rozwiązań, które

Czyli Boże Narodzenie bez Boga… Czyli christmas party a może już tylko „święta zimowe?”   Jak co roku, w okolicach Bożego Narodzenia lewicowo-liberalne media przypuszczają atak na wyraźnie chrześcijańskie znaczenie tych dni. Jednocześnie, dokonując karkołomnych fikołków logicznych, rozgrzeszają coraz liczniejszych apostatów z wrodzonej, lekko schizofrenicznej potrzeby celebrowania narodzin Boga, którego się wyrzekli. Najlepszym tego przykładem są, jak Polska długa i szeroka, celebrowane tzw. opłatki polityków i samorządowców z udziałem miejscowych biskupów, podczas których na co dzień walczący z Kościołem i wykluczający Boga z przestrzeni publicznej, łamiąc się poświęconym opłatkiem – udają boży i ludzki pokój… Nie inaczej było i w