czyli nabożeństwo, które przetrwało wieki.   Rozważanie męki Pańskiej, choćby przez krótki czas, ma większe znaczenie niż poszczenie przez cały rok o chlebie i wodzie – mawiał św. Albert. Słowa te dobrze oddają sens nabożeństwa Gorzkich Żali, które od ponad trzystu lat porusza serca polskich wiernych. Powstałe w 1707 roku w warszawskim kościele św. Krzyża, szybko przekroczyło mury tej świątyni, stając się jednym z najbardziej rozpoznawalnych i najgłębiej przeżywanych nabożeństw Wielkiego Postu w Polsce.   Religijny śpiew ludowy od wieków zajmuje szczególne miejsce w polskiej tradycji. „Poza innymi wybitnymi zaletami, Pan Bóg obdarzył naród polski wrodzoną skłonnością do pięknego i

czyli Środa popielcowa.   Święto to rozpoczyna w kalendarzu chrześcijańskim czterdziestodniowy okres Wielkiego Postu. Zwyczaj posypywania głowy popiołem na znak żalu i pokuty istniał już w starożytnej Grecji i Rzymie. W kościołach chrześcijańskich tradycja ta pojawiła się w VII w. W roku 1091 papież Urban II uczynił go zwyczajem obowiązującym w całym kościele do dzisiaj. W czasie środowej Mszy św. kapłani posypują wiernym głowy popiołem powstałym ze spalenia palm wielkanocnych z poprzedniego roku, mówiąc: „Pamiętaj, że jesteś prochem i w proch się obrócisz” albo „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię”. Dawniej ludzie wierzyli, że popiół powstaje ze startych na proch

czyli W duchu i prawdzie.   To zawołanie biskupie zmarłego 15. lat temu, 10 lutego 2011 roku w Rzymie abp.Józefa Życińskiego – metropolity lubelskiego w latach 1997-2011, wcześniej w latach 1990-1997 biskupa tarnowskiego, co przypomina tablica pamiątkowa w miejscowej Bazylice katedralnej. W chwili śmierci miał zaledwie 63 lata. Właśnie mija 15. rocznica śmierci tego jednego z najwybitniejszych ordynariuszy diecezji tarnowskiej. Światowego formatu uczony, profesor i wykładowca, wybitny pisarz i publicysta. Pomimo, że był obywatelem świata (bardzo cenił go papież Wojtyła, u którego regularnie bywał), i choć często nie było go w Tarnowie, pozostał prosty i skromny. Był bardzo ceniony i

czyli milionowa Epifamia.   Pod takim hasłem ulicami ponad 1000 miejscowości w Polsce i na świecie przeszły dziś Orszaki Trzech Króli – barwne korowody, których uczestnicy wyrażają radość z Objawienia Pańskiego, dając publiczne świadectwo swojej wiary. Paradne orszaki czczą trzech mędrców – Kaspara, Melchiora i Baltazara – którzy odwiedzili Jezusa po Jego narodzeniu. W tym roku w całej Polsce uczestniczyło w nich ponad milion osób.   Przygotowano dla nich ponad 800 tysięcy koron 200 tysięcy śpiewników. Do świętujących w Warszawie tym razem dołączyła Para Prezydencka. A wszystko to działo się we wtorek 6 stycznia 2026 roku, kiedy to Kościół obchodzi

Weź do ręki biały opłatek, Choćbyś nawet nie miał go, z kim dzielić, I życz szczęścia całemu światu: Niech się wszystkie serca rozweselą…   Tak pisał o wieczorze wigilijnym Zdzisław Kunstman w swoim wierszu „W dzień Bożego Narodzenia”. Pisze o wieczorze, kiedy w kącie stoi choinka. Wśród nas nasi – najbliżsi. W tle słychać słowa bliskich naszemu sercu kolęd. Rozpoczyna się cudowne misterium wigilijnej nocy. Opadają przybrane maski, otwierają się serca i wszyscy wszystkim ślą życzenia. Nareszcie mamy czas by posłuchać, co ma do powiedzenia nasza matka, nasz ojciec, nasza żona, nasz mąż, nasze dziecko, nasz dziadek, nasza babcia czy

Jak odszedł na niebiańską Lednicę ojciec Jan Góra. Dominikanin, duszpasterz akademicki i doktor teologii. Biznesmen i menager, twórca i prezes duszpasterskiego holdingu: Hermanic, Lednicy, I Jamnej k/Tarnowa, gdzie często bywał i miał wielu przyjaciół. Idol młodzieży i gwiazda mediów. Owsiak w sutannie i Wioletta Villas polskiego kościoła. Ale także wrażliwy pisarz i poeta. To on jest autorem słynnej pieśni „Abba Ojcze”. Ale to przede wszystkim ksiądz, który co roku przeprowadzał tysiące młodych ludzi /średnio było ich ponad sto tysięcy/ przez Bramę Tysiąclecia w Lednicy. Jest chyba drugim po naszym Świętym Janie Pawle Wielkim człowiekiem w Polsce, zdolnym zgromadzić i skutecznie

czyli obraz nie ludzką ręką uczyniony…   Kilka dni temu, dokładnie 12 grudnia, minęła 494 rocznica ostatniego objawienia Najświętszej Panienki, św. Juanowi Diego w Tepeyac w Meksyku w roku 1531. Matka Boża z Guadalupe, bo tak rozpoznawalny jest na całym świecie jej wizerunek, przedstawia młodą, zjawiskowo piękną, indiańską kobietę w ciąży. Stad uznawana jest powszechnie za Patronkę Życia Poczętego. Cudowny Wizerunek kryje w sobie wiele nie wyjaśnionych do dzisiaj, pomimo zaangażowania najwyższych autorytetów nauki, tajemnic, m.in. w źrenicy Madonny dostrzeżono niezwykle precyzyjny obraz dwunastu postaci, a także zapis nutowy, ukryty we wzorze gwiazd i kwiatów na płaszczu Najświętszej Panienki. Temperatura

czyli Biskup, który pomagał ubogim.   Święty Mikołaj kojarzy się wszystkim z czerwonym strojem i czapką oraz z tym, że lata on z prezentami na wielkich saniach zaprzęgniętych przez renifery. Taki obraz świętego Mikołaja to nic innego jak fałszywa kreacja, którą stworzyła popkultura i branża handlowa. Jaka jest prawdziwa historia świętego Mikołaja? Kim naprawdę był? – 6 grudnia obchodzimy mikołajki i jest to idealny dzień, by rozwikłać wszelkie wątpliwości na temat tej postaci. Święty Mikołaj,nazywany biskupem Miry urodził się w Patarze na terenie obecnej Turcji około 270 roku. Od najmłodszych lat biskup był bardzo pobożny i chętnie pomagał ubogim, co

czyli urodzinowa sesja.   Odbyła się w ostatnią sobotę 29 listopada 2025 roku, w Auli św. Jana Pawła II przy Wyższym Seminarium Duchownym. Poświęcona była Św. Tomaszowi z Akwinu w 800. rocznicę urodzin wielkiego myśliciela, teologa i doktora Kościoła wywodzącego się Zakonu Diminikańskiego. Ten areopag uczonych mężów zorganizowało Wyższe Seminarium Duchowne w Tarnowie oraz Wydział Teologiczny Sekcja w Tarnowie Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie. Ta ogólnopolska konferencja naukowa pt. „Św. Tomasz z Akwinu odczytany współcześnie”, zgromadziła wybitnych znawców myśli tomistycznej, teologów i filozofów reprezentujących różne ośrodki naukowe w Polsce, w tym także z Papieskiego Uniwersytetu w Rzymie.  

czyli czas przebudzenia.   Adwent to okres oczekiwania na Boże Narodzenie – narodziny Chrystusa, naszego Pana. Przygotowujemy nasze domy i serca na cztery tygodnie przed Bożym Narodzeniem. Adwent jest również początkiem nowego sezonu liturgicznego – kończy długi okres czasu zwykłego i wprowadza nas w nowy rok kościelny z nadzieją i cierpliwością w przygotowaniach do Bożego Narodzenia. Tradycją w Kościele katolickim są odprawiane w tym okresie o świcie msze, zwane roratami. Są to msze ku czci Maryi Panny, na pamiątkę tego, że przyjęła nowinę od archanioła Gabriela, zwiastującego, iż zostanie Matką Syna Bożego.   Adwent był prawdopodobnie obchodzony po raz pierwszy